Strona startowa

Punktualnie o godz. 9:00 sprzed budynku gimnazjum wyruszyli uczestnicy marszu uformowani w kolumnę na czele której stanął Poczet Sztandarowy Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego. Młodzież gimnazjalna niosła portret pary prezydenckiej, listę ofiar tragedii oraz kwiaty i znicze.
 W marszu uczestniczyły również delegacje uczniów i nauczycieli ze szkół podstawowych: w Czyżowie, Smogorzowie, Stopnicy i Strzałkowie.
 W ciszy i skupieniu dotarliśmy do Kościoła p.w. Św. App. Piotra i Pawła w Stopnicy. Tutaj ksiądz Paweł Staroszczyk przewodniczył żałobnej modlitwie, podczas której niezwykle wymownie zabrzmiały słowa z Księgi Mądrości: „Bo śmierci Bóg nie uczynił i nie cieszy się ze zguby żyjących”.

Po wspólnej modlitwie różańcowej wyruszyliśmy pod pomnik Józefa Piłsudskiego usytuowany w centralnym punkcie stopnickiego rynku, gdzie odbywały się dalsze uroczystości.
Dyrektor gimnazjum Józef Podsiadło powitał wszystkich przybyłych, w tym szczególnie delegację władz gminnych na czele z Panem Ryszardem Zychem – Wójtem Gminy Stopnica oraz najmłodszych uczestników uroczystości – miejscowych przedszkolaków wraz z nauczycielami, przypominając okoliczności wydarzeń z 10 kwietnia 2010r. spod Smoleńska.

W kontekście tych tragicznych wydarzeń szczególnie wymownie zabrzmiały słowa poety – księdza Jana Twardowskiego „Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą…”, które wyrecytowała Asia Jarosz uczennica Gimnazjum w Stopnicy.
Następnie Pan Józef Podsiadło – dyrektor gimnazjum odczytał listę nazwisk tragicznie zmarłych. Cisza, jaka panowała wśród zebranych była jedyna i niepowtarzalna. Niejeden ukradkiem ocierał łzę.

Harcerze zaciągnęli wartę, delegacje złożyły kwiaty, młodzież zapaliła znicze – tak oddawaliśmy hołd i wyrażaliśmy szacunek naszym rodakom, którzy zginęli pod Smoleńskiem.

Ania Zarańska i Madzia Borowiec uczennice tutejszego gimnazjum słowami poety przypomniały czym jest pamięć i ojczyzna, której służyli ci, co zginęli.
Mieszkańcy naszej gminy w skupieniu, zadumie i modlitwie wyrażali swój smutek i ból po stracie rodaków.
„Ta siostra najbliższa i brat ten,
Wybrani spomiędzy rzeszy,
Ci znają drogi, którymi
Moja Wybrana spieszy”.
To była niecodzienna lekcja patriotyzmu i solidarności.