Strona startowa

W wypełnionej po brzegi sali kinowej, przedstawiono historię pięciu mężczyzn podczas andropauzy, którzy spotykają się w sanatorium. Czworo kuracjuszy, w tym jeden który zamiast do prosektorium udał się do sanatorium, bo nie widzi różnicy. Sprzymierzeniec handlujący viagrą i feromonami oraz wspólny wróg - doktor Zós

Co podczas pobytu „leczniczego” może zaprzątać myśli czterech panów oczywiście, że kobiety. O nich głównie rozmawiają i śpiewają, ćwicząc przed wymyślonym przez ordynatora – doktora Zósa – festiwalem piosenki. Próbują sobie przy tym udowodnić, że jeszcze z nich chłopy na schwał. Różnie z tym bywa, mimo wspomagania viagrą i feromonami, które rozprowadza brat ordynatora. Gdybyż to jeszcze na słabościach ciała się kończyło... Większym problemem są niespełnione aspiracje życiowe. A tu więcej już za nami niż przed nami.

Podczas prawie dwugodzinnego spektaklu publiczność bawiła się doskonale, były salwy śmiechu i głośne oklaski. Choć pojawiały się według mnie takie momenty, w których nie wiadomo było do końca czy się śmiać czy płakać ze sposobu w jaki mężczyźni postrzegają pewne sprawy.

Aktorzy wypowiadają wiele oryginalnych kwestii, jak "nie taka baba straszna, jak się umaluje" czy "miłość do kobiety jest piękniejsza od niej samej", „w pewnym wieku czas tak szybko leci, że nie opłaca się chować choinki po świętach.”